Δέκα λεπτά πριν από τον διαγωνισμό cosplay, το σπαθί της Γιούκι έσπασε στα δύο.
Είχε δουλέψει τέσσερις μήνες τη στολή: μια βασίλισσα πολεμίστρια από ένα παιχνίδι που έπαιζε από τα δεκαπέντε. Χειροποίητη κάπα, πανοπλία από αφρώδες υλικό βαμμένη να μοιάζει με παλιό ασήμι και ένα σπαθί δύο μέτρων που τώρα ήταν δύο σπαθιά του ενός μέτρου.
«Όχι, όχι, όχι», ψιθύρισε.
«Αυτό εδώ», είπε μια φωνή πίσω της, «είναι επείγον ιατρικό περιστατικό;»
Γύρισε. Ο τύπος από το διπλανό τραπέζι, αυτός που πουλούσε ζωγραφισμένες στο χέρι μινιατούρες, κρατούσε ένα πιστόλι θερμοκόλλησης σαν χειρουργός που κρατά νυστέρι.
«Είμαι ο Σαμ», είπε. «Έχω φτιάξει χειρότερα. Μάλλον.»
Η επέμβαση
Δούλεψε γρήγορα. Ένα ξύλινο καβιλάκι από τη βάση της έκθεσής του, τρεις στρώσεις κόλλα, λίγη μαύρη ταινία, λίγο ασημί χρώμα από το κουτί του. Η Γιούκι κρατούσε τα κομμάτια και προσπαθούσε να μην προσέχει ότι οι πήχεις του ήταν γεμάτοι μπογιές και ότι σιγοτραγουδούσε όταν συγκεντρωνόταν.
«Έτοιμο», είπε, με τέσσερα λεπτά περιθώριο. «Μην το κουνάς. Μην ακουμπάς πάνω του. Μην αφήσεις κανέναν να σε αγκαλιάσει.»
«Αυτή είναι όλη μου η παράσταση.»
«Τότε αυτοσχεδίασε.»
Βγήκε δεύτερη. Σήκωσε το τρόπαιο προς το τραπέζι του στην άλλη άκρη της αίθουσας, κι εκείνος χειροκρότησε πιο δυνατά απ' όλους.
Δεύτερη μέρα
Το επόμενο πρωί του έφερε καφέ για να τον ευχαριστήσει. Της έδωσε μια μινιατούρα που είχε ζωγραφίσει όλη τη νύχτα: μια μικροσκοπική βασίλισσα πολεμίστρια με ένα μικροσκοπικό σπασμένο σπαθί, κολλημένο με ταινία.
Την κοίταξε για πολλή ώρα.
«Πότε κοιμήθηκες;»
«Δεν κοιμήθηκα. Άξιζε.»
Πέρασαν το απόγευμα περπατώντας μαζί στο convention. Ήξερε κάθε παιχνίδι που ανέφερε. Τον νίκησε τρεις φορές στη σειρά σε ένα arcade κι εκείνος έκανε τον συντετριμμένο. Ο κόσμος της ζητούσε συνέχεια φωτογραφίες, και κάθε φορά εκείνη έριχνε μια ματιά να δει αν ήταν ακόμη εκεί. Ήταν πάντα.
Το after-party
Το after-party του convention γινόταν σε μια αίθουσα δεξιώσεων ξενοδοχείου γεμάτη μηχανές καπνού και ανθρώπους ντυμένους ξωτικά. Η Γιούκι είχε βγάλει την πανοπλία και φορούσε ένα απλό μαύρο φόρεμα, και ξαφνικά ένιωθε ντροπαλή χωρίς μια στολή για να κρυφτεί.
Ο Σαμ τη βρήκε δίπλα στο παράθυρο.
«Φαίνεσαι αλλιώτικη», είπε.
«Χειρότερη;»
«Σαν ο πραγματικός χαρακτήρας. Η πανοπλία ήταν η στολή.»
Ήταν γελοία ατάκα. Έπιασε όμως. Γέλασε, του έπιασε το λερωμένο με μπογιές χέρι και τον τράβηξε στην πίστα, όπου ένας DJ έπαιζε μουσική από βιντεοπαιχνίδια σε remix που χορευόταν.
Αργότερα, στον ήσυχο διάδρομο έξω από την αίθουσα, τον φίλησε ακουμπισμένη σε μια αφίσα με έναν δράκο. Της ανταπέδωσε το φιλί σαν να το σκεφτόταν δύο μέρες, κάτι που, όπως παραδέχτηκε, ίσχυε.
«Το δωμάτιό μου είναι στον τέταρτο όροφο», είπε.
«Είναι εκεί το σπαθί;»
«Το σπαθί είναι εκεί.»
«Τότε πρέπει να δω πώς πάει ο ασθενής μου.»
Ό,τι έγινε στον τέταρτο όροφο μένει στον τέταρτο όροφο. Το σπαθί επέζησε. Σε γενικές γραμμές.
Τρίτη μέρα
Την τελευταία μέρα μοιράστηκαν το τραπέζι του. Εκείνη πουλούσε τις μινιατούρες του με γελοίο ενθουσιασμό, κι εκείνος πούλησε σε μία μέρα περισσότερες απ' όσες όλη την προηγούμενη χρονιά.
Ζουν σε διαφορετικές πόλεις. Έχουν σχέδιο. Στο convention της επόμενης χρονιάς, ταιριαστές στολές: μια βασίλισσα πολεμίστρια και ο σιδεράς που σφυρηλάτησε το σπαθί της.
Το φτιάχνει ήδη. Δεν θα σπάσει.
