Ο Νίκος Παππάς είχε μεγαλώσει σε σπίτι στην Κηφισιά με τρία αυτοκίνητα και κανένα βιβλίο. Στα σαράντα δύο του διηύθυνε τη ναυτιλιακή του πατέρα του στον Πειραιά και μπορούσε να αγοράσει σχεδόν οτιδήποτε. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν ήθελε σχεδόν τίποτα.
Τη βρήκε ένα βράδυ του Νοέμβρη. Στη σελίδα της στο OnlyFans λεγόταν Κυρία Αλεξίου. Επαληθευμένος λογαριασμός, ασπρόμαυρες φωτογραφίες, ένα ποτήρι κρασί και ένα ανοιχτό βιβλίο σε κάθε δεύτερη εικόνα. Και κανόνες:
Πρώτα μου λες το μηνιαίο σου όριο. Δεν το αγγίζω ποτέ. Δεν ζητάω ποτέ περισσότερα. Αν προσφέρεις παραπάνω, αρνούμαι. Ο φόρος τιμής στέλνεται μόνο εδώ. Ποτέ αλλού. Κάθε φόρος τιμής συνοδεύεται από ένα ποίημα. Γραμμένο με το χέρι σου.
Το όριο
Της έγραψε ότι το όριο δεν είχε σημασία. Η απάντηση ήρθε σε ένα λεπτό.
Έχει όλη τη σημασία. Χωρίς όριο δεν είναι παιχνίδι, είναι απλώς χρήματα. Πες μου έναν αριθμό που σημαίνει κάτι για σένα.
Του πήρε δύο μέρες. Όταν της έδωσε τον αριθμό, ήταν τίμιος.
Καλώς, έγραψε εκείνη. Τώρα, το ποίημα.
Τα ποιήματα
Δεν ήξερε κανένα ποίημα. Κατέβηκε σε ένα βιβλιοπωλείο στο Κολωνάκι και ζήτησε κάτι για αρχάριους. Ο βιβλιοπώλης του έδωσε Καβάφη.
Αντέγραψε την Ιθάκη σε χαρτί, με το άσχημο γράψιμό του, τη φωτογράφισε και την έστειλε μαζί με έναν μικρό φόρο τιμής.
Λάθος στον τέταρτο στίχο, του απάντησε. Ξανά.
Την ξανάγραψε. Και την επόμενη εβδομάδα το Περιμένοντας τους βαρβάρους. Και μετά το Κεριά. Κάθε Παρασκευή ένα ποίημα, ένας φόρος τιμής, και μια μικρή απάντηση από εκείνη. Βιαστικό. Καλύτερα. Μια φορά: Αυτό το διάβασες πραγματικά.
Η Παρασκευή που έστειλε παραπάνω
Τον τέταρτο μήνα αντέγραψε τα Τείχη, και κάτι μέσα του έσπασε. Κάθισε στο γραφείο του στον Πειραιά και έκλαψε για πρώτη φορά από τότε που πέθανε ο πατέρας του. Μετά έστειλε στην Κυρία Αλεξίου πολύ περισσότερα από το όριο.
Τα χρήματα επέστρεψαν μέσα σε μια ώρα.
Όχι. Μου έστειλες τα Τείχη και μετά προσπάθησες να χτίσεις άλλο ένα με χρήματα. Το όριό σου είναι το όριό σου, ειδικά απόψε. Στείλε το κανονικό ποσό. Και πες μου τι ένιωσες.
Της τα είπε όλα. Για τον πατέρα του. Για το σπίτι χωρίς βιβλία.
Η Ιθάκη
Έναν χρόνο μετά, του ζήτησε να ξαναγράψει την Ιθάκη. Τώρα τη θυμόταν απ’ έξω. Το γράψιμό του ήταν πιο σταθερό.
Χωρίς λάθη, έγραψε εκείνη. Βλέπεις; Το ταξίδι ήταν η ουσία.
Στη βιβλιοθήκη του γραφείου του, που κάποτε ήταν άδεια, υπάρχουν τώρα πενήντα δύο ποιήματα σε χαρτί, με τις ημερομηνίες τους. Κανείς δεν ξέρει γιατί.
