Tien minuten voor de cosplaywedstrijd brak Yuki's zwaard in tweeën.
Ze had vier maanden aan het kostuum gewerkt: een strijderskoningin uit een game die ze speelde sinds haar vijftiende. Een met de hand genaaide cape, een harnas van schuim, beschilderd als oud zilver, en een zwaard van twee meter dat nu twee zwaarden van een meter was.
‘Nee, nee, nee,’ fluisterde ze.
‘Is dit,’ zei een stem achter haar, ‘een medisch noodgeval?’
Ze draaide zich om. De jongen van de tafel ernaast – degene die handbeschilderde miniaturen verkocht – hield een lijmpistool vast zoals een chirurg een scalpel vasthoudt.
‘Ik ben Sam,’ zei hij. ‘Ik heb ergere dingen gemaakt. Waarschijnlijk.’
De operatie
Hij werkte snel. Een houten stok uit zijn display, drie lagen lijm, wat zwart tape en een beetje zilververf uit zijn set. Yuki hield de stukken vast en probeerde niet op te merken dat zijn onderarmen onder de verf zaten en dat hij neuriede als hij zich concentreerde.
‘Klaar,’ zei hij, met vier minuten over. ‘Niet zwaaien. Niet op leunen. Laat je door niemand knuffelen.’
‘Dat is mijn hele optreden.’
‘Dan improviseer je maar.’
Ze werd tweede. Ze hield de trofee door de hal omhoog naar zijn tafel, en hij juichte harder dan wie ook.
Dag twee
De volgende ochtend bracht ze hem koffie als bedankje. Hij gaf haar een miniatuur die hij 's nachts had beschilderd: een piepkleine strijderskoningin met een piepklein, met tape gerepareerd zwaard.
Ze keek er lang naar.
‘Wanneer heb je geslapen?’
‘Niet. Was het waard.’
Ze brachten de middag samen door op de conventievloer. Hij kende elke game die ze noemde. Ze versloeg hem drie keer achter elkaar op een arcadekast en hij deed alsof hij er kapot van was. Mensen vroegen haar steeds om foto's, en elke keer keek ze even of hij er nog was. Hij was er altijd.
Het afterfeest
Het afterfeest van de conventie was in een hotelbalzaal vol rookmachines en mensen verkleed als elfen. Yuki had het harnas verruild voor een eenvoudige zwarte jurk en voelde zich ineens verlegen zonder kostuum om zich achter te verschuilen.
Sam vond haar bij het raam.
‘Je ziet er anders uit,’ zei hij.
‘Slechter?’
‘Als het echte personage. Het harnas was het kostuum.’
Het was een belachelijke zin. Hij werkte ook. Ze lachte, pakte zijn met verf besmeurde hand en trok hem de dansvloer op, waar een dj gamemuziek remixte tot iets waarop je kon dansen.
Later, in de stille gang buiten de balzaal, kuste ze hem tegen een poster van een draak. Hij kuste haar terug alsof hij er al twee dagen aan dacht, wat volgens hem ook zo was.
‘Mijn kamer is op de vierde verdieping,’ zei ze.
‘Ligt het zwaard daar?’
‘Het zwaard ligt daar.’
‘Dan moet ik even naar mijn patiënt kijken.’
Wat er op de vierde verdieping gebeurde, blijft op de vierde verdieping. Het zwaard heeft het overleefd. Grotendeels.
Dag drie
Op de laatste dag deelden ze zijn tafel. Zij verkocht zijn miniaturen met belachelijk veel enthousiasme, en hij verkocht er op één dag meer dan in het hele jaar ervoor.
Ze wonen in verschillende steden. Ze hebben een plan. De conventie van volgend jaar, bijpassende kostuums: een strijderskoningin en de smid die haar zwaard smeedde.
Hij is het al aan het bouwen. Het gaat niet breken.
