Ο Νίκος το είχε πει μόνο μία φορά, ένα βράδυ του Αυγούστου, με τη φωνή κάποιου που φοβάται ότι έσπασε κάτι. Η Ελένη δεν απάντησε για ένα μήνα. Ύστερα, ένα πρωί, του έδειξε μια κράτηση: μια μικρή βίλα στη Νάξο, με μπαλκόνι πάνω από τα βράχια.
«Εγώ διαλέγω τον καλεσμένο», είπε. «Εγώ βάζω τους κανόνες. Κι εσύ θα μου δώσεις κάτι πριν ξεκινήσουμε.»
Η βέρα
Ο καλεσμένος λεγόταν Στέφανος. Ήταν κεραμίστας στο νησί, ήρεμος, με χέρια γεμάτα σκόνη από πηλό. Η Ελένη τον είχε γνωρίσει το προηγούμενο καλοκαίρι και του μιλούσε εβδομάδες πριν του πει τι σκεφτόταν. Ο Νίκος τον ήξερε μόνο από μια χειραψία στο λιμάνι.
Το βράδυ, πριν χτυπήσει το κουδούνι, η Ελένη άπλωσε το χέρι.
«Τη βέρα σου.»
Εκείνος την έβγαλε αργά. Εκείνη τη φόρεσε στον αντίχειρά της, δίπλα στη δική της.
«Απόψε είναι και οι δύο δικές μου. Κάθεσαι στο μπαλκόνι, στην πολυθρόνα, με την πόρτα ανοιχτή. Δεν μιλάς αν δεν σε ρωτήσω. Αν κάτι δεν πάει καλά, για οποιονδήποτε από εμάς, λες Νάξος και όλα σταματούν.»
Το μπαλκόνι
Η θάλασσα από κάτω ήταν σκοτεινή και ήσυχη. Μέσα, τα κεριά τρεμόπαιζαν. Ο Νίκος έβλεπε τη γυναίκα του μέσα από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα, και κάθε τόσο εκείνη σήκωνε το χέρι, κι οι δύο βέρες γυάλιζαν στο φως.
«Με βλέπεις;»
«Σε βλέπω.»
«Θες να σταματήσουμε;»
«Όχι.»
Της άρεσε που η απάντηση ερχόταν κάθε φορά πιο σίγουρη. Ό,τι έγινε μετά μένει σε εκείνη τη βίλα πάνω από τα βράχια.
Το πρωί
Ο Στέφανος έφυγε με το πρώτο φως, κάνοντας ένα ευγενικό νεύμα στον Νίκο. Η Ελένη βγήκε στο μπαλκόνι τυλιγμένη σε ένα σεντόνι και κάθισε στα γόνατα του άντρα της.
«Τώρα μου τα λες όλα», είπε. «Ακόμα κι αυτά που ντρέπεσαι.»
Της είπε για τη ζήλια, που ήρθε κι έφυγε σε ένα λεπτό. Για την περηφάνια, που έμεινε. Για το πώς δεν την είχε δει ποτέ τόσο σίγουρη.
Μετά εκείνη έβγαλε τη βέρα του από τον αντίχειρα και του την ξαναφόρεσε, αργά, σαν σε δεύτερο γάμο.
Από τότε, κάποια βράδια, η Ελένη απλώνει απλώς το χέρι χωρίς να πει λέξη. Ο Νίκος ξέρει τι σημαίνει. Βγάζει τη βέρα του χωρίς να ρωτήσει.
