Lotte Bakker woonde in een atelier aan de Oudegracht, boven een fietsenmaker, met ramen die tot de vloer liepen. Op zondag sliep de stad lang en schilderde zij.
Haar onderwerp was altijd hetzelfde: haar eigen voeten. Op de houten vloer, in het zonlicht. Op de vensterbank, met de grachten erachter. In een teil warm water, met verf aan haar hielen. Ze vond voeten eerlijker dan gezichten. Ze konden niet doen alsof.
Op Instagram verkocht ze de schilderijen. Op haar OnlyFans-pagina liet ze de rest zien: het proces, de lange zondagochtenden, haar blote voeten op het doek, de verf die ze er lachend af boende. Geverifieerd, eigen foto’s, eigen regels. Geen gezicht zonder toestemming. Geen meetups. Respect, of je bent weg.
De verzamelaar
Hij heette Daan en woonde in Den Haag. Hij kocht een klein doek: haar wreef in het ochtendlicht, een dun streepje oker langs de enkel.
Daarna schreef hij haar een bericht dat ze twee keer las.
Ik heb het boven mijn bureau gehangen. Ik zie elke dag iets nieuws. Mag ik je vragen hoe je het licht zo warm krijgt?
Geen grof woord. Geen verzoek. Alleen een vraag over licht.
De opdrachten
Ze begon hem te antwoorden. Hij abonneerde zich, en na een paar weken vroeg hij om een maatwerkopdracht: een serie van zeven kleine doeken, één per zondag, en bij elk doek een video van hoe ze het maakte.
Lotte zei ja, onder één voorwaarde: hij mocht kiezen wat haar voeten deden, zij bepaalde hoe het eruitzag.
Hij koos dingen waar ze om moest glimlachen. Haar voeten in een stapel herfstbladeren. Op een warme kruik, met wollen sokken die half uit waren. Met rode lak, één keer maar, omdat hij wilde weten hoe rood er in haar licht uitzag.
Bij die video bleef ze langer hangen dan nodig. Ze draaide haar enkel langzaam in het licht, liet de camera kijken, en zei zacht: Deze is voor jou, Daan.
De laatste zondag
Bij het zevende doek schreef hij: Dit is de mooiste week van mijn jaar geweest. Zeven weken, eigenlijk.
Lotte keek naar de zeven doeken naast elkaar, haar eigen voeten in zeven soorten licht, en voor het eerst zag ze wat hij zag.
Ze schreef terug: De volgende serie heet Winter. Je mag de eerste kiezen.
Hij koos sneeuw op de vensterbank, en haar blote tenen ertegen. Ze lachte hardop in haar lege atelier, en zette de verwarming een graad hoger.
