Noor Hendriks fotografeerde nooit bij daglicht. Rotterdam was voor haar een stad van staal en natrium: de kranen bij de Maashaven, de Erasmusbrug in de mist, de lege loodsen in Katendrecht waar het naar roest en regen rook.
Zij zelf was haar favoriete model. Zwarte kant tegen grijs beton. Zwarte lippen, bleke huid, laarzen tot over de knie. Op haar OnlyFans-pagina, geverifieerd en volledig van haar, verkocht ze de foto’s die te donker waren voor Instagram en te mooi om weg te gooien.
Ze werkte alleen. Tot ze een bericht kreeg van iemand die niet om een foto vroeg, maar om een rol.
Het bericht
Ik ben acteur bij een klein theater in de stad, schreef hij. Ik heb je serie in de havenloods gezien. Als je ooit een tweede figuur in het beeld wilt, iemand in het zwart die alleen naar jou kijkt, dan wil ik dat zijn. Op jouw voorwaarden, met contract.
Noor las het drie keer. Toen controleerde ze alles: zijn theater, zijn naam, de voorstellingen waarin hij speelde. Hij heette Thijs. Hij was echt.
Ze spraken af in een café, overdag, met een kop koffie en een papier vol regels. Geen gezicht van hem in beeld als hij dat niet wilde. Zij bepaalde elke pose. Elke foto werd samen bekeken en elk van hen mocht er een schrappen.
De loods
De shoot was om middernacht. Regen op het golfplaat, een lamp op een statief, haar adem in de kou.
Thijs stond in een lange zwarte jas in het donker, precies waar ze hem had gezet. Hij keek naar haar zoals ze had gevraagd: zonder te glimlachen, met een intensiteit die ze in haar maag voelde.
Ze maakte honderd foto’s. Bij de laatste vroeg ze hem dichterbij te komen. Hij bleef op een halve meter staan, zijn hand bij haar kaak zonder haar aan te raken.
Zo, fluisterde ze. Precies zo.
De foto
Bij het bekijken schrapten ze er twee. De rest was het beste wat ze ooit had gemaakt.
De serie heette Getijde. Haar abonnees schreven dat ze de spanning tussen de twee figuren bijna konden aanraken.
Noor wist niet of ze het verhaal achter de foto ooit zou vertellen. Ze wist wel dat Thijs na de shoot met haar naar de Erasmusbrug was gelopen, in de regen, en dat ze daar tot drie uur hadden gepraat over Poe, over theater en over waarom het donker zo eerlijk is.
De week erna vroeg hij of ze een tweede serie wilde maken. Ze zei ja, en noemde het contract Vloed.
