Femke was advocate in Zwolle, al elf jaar getrouwd met Erik, en had nog nooit iets op een seminar gedaan behalve aantekeningen maken.
Pieter Vandamme kwam uit Gent en gaf een lezing over contractrecht die geen mens interessant kon vinden, behalve zij. Na afloop stelde ze een vraag. Hij gaf antwoord tot de zaal leeg was.
Het Vrijthof
De tweede avond aten ze samen in een restaurant aan het Vrijthof. Hij bestelde wijn uit de Haspengouw en vertelde over zijn vrouw, zijn tuin, zijn dochters. Zij over Erik en hun huis met de schuur die nooit af kwam. Ze waren allebei eerlijk. Dat maakte het niet minder gevaarlijk.
Op de terugweg naar het hotel bleven ze staan onder de Sint-Servaas. Hij vroeg niets. Zij ook niet. Ze kuste hem gewoon.
Wat er die nacht gebeurde in kamer 312 houdt Femke voor zichzelf.
Thuis
Ze had gedacht dat ze het zou kunnen verzwijgen. Dat lukte precies vier dagen. Op de vijfde zat ze tegenover Erik aan de keukentafel en hoorde ze zichzelf zeggen: „Ik moet je iets vertellen.”
Ze vertelde alles. Erik luisterde zonder te onderbreken, zijn handen om een koude mok thee.
Toen ze klaar was, bleef het lang stil.
„Ik ook”, zei hij uiteindelijk.
Femke dacht dat ze het verkeerd hoorde.
„Vorig jaar. Met iemand van de tennisclub. Drie maanden. Ik heb het nooit durven zeggen.”
Daarna
Ze zaten tot drie uur ’s nachts aan die keukentafel. Er werd gehuild, gevloekt, en op een gegeven moment, tot hun eigen verbazing, gelachen.
„We zijn allebei slechte leugenaars en slechte echtgenoten”, zei Erik.
„En toch zitten we hier nog”, zei Femke.
Ze gaan nu naar een relatietherapeut in Deventer. Het gaat langzaam. Sommige avonden zijn moeilijk. Maar ze praten meer dan in tien jaar daarvoor, en Femke merkt dat ze haar man weer aankijkt als hij binnenkomt. Pieter stuurt elk jaar een kerstkaart. Ze laat hem altijd op de schoorsteen staan.
