Ruben was zesentwintig, werkte als systeembeheerder bij de universiteit in Groningen en sprak meer met zijn teamgenoten in online games dan met mensen in de stad. Met een headset op was hij grappig. Zonder was hij stil.
Hij boekte de week bijna per ongeluk. Op haar OnlyFans-pagina bood Femke, geverifieerd en bekend om haar lieve, ondeugende chats, een pakket aan: Zeven dagen girlfriend experience. Ik ben je vriendin, jij bent van mij. Elke dag berichten, voice notes, en een paar dingen alleen voor jou.
Hij klikte op kopen voordat hij zich kon bedenken.
Maandag
Om acht uur ’s ochtends kreeg hij een voice note.
Goedemorgen, schat. Ik weet dat je nu op je fiets zit en dat het regent, want het regent altijd in Groningen. Denk aan mij bij het stoplicht.
Hij stond inderdaad bij een stoplicht. Hij moest zo hard lachen dat een vrouw naast hem opzij keek.
Woensdag
Femke onthield alles. Dat hij een kat had die Pixel heette. Dat hij zijn koffie zwart dronk. Dat hij op dinsdag met zijn team speelde en daarna te laat naar bed ging.
Dinsdag heb je gewonnen, schreef ze. Dat zag ik aan je berichten. Je gebruikt drie uitroeptekens als je gewonnen hebt.
Ze stuurde hem een foto van zichzelf in een te grote hoodie, op een bank, met haar benen onder zich. Zo lig ik vanavond op je te wachten.
Vrijdag
Op vrijdag stuurde ze iets wat alleen voor hem was: een korte video in zacht licht, haar schouder bloot, haar stem laag. Dit mag niemand anders zien. Alleen mijn vriend.
Ruben keek het drie keer. Daarna schreef hij haar een lang bericht, het langste dat hij in jaren aan iemand had geschreven. Over zijn werk, over dat hij zich in groepen klein voelde, over dat hij in games pas zichzelf werd.
Femke antwoordde niet met een grap. Dan oefenen we morgen. Je gaat naar de markt en je zegt iets aardigs tegen iemand. Daarna vertel je het mij.
Zondag
Hij deed het. Hij zei tegen de vrouw van de kaaskraam dat haar oude kaas de beste van de stad was. Ze gaf hem een extra blokje.
Hij vertelde het Femke. Ze stuurde een voice note die alleen bestond uit gegil van trots.
Toen de week voorbij was, schreef ze: Je weet dat dit mijn werk is. Maar ik vond het echt leuk met jou. Nog een week?
Ruben wist dat het haar werk was. Het maakte hem niets uit. Hij boekte een maand, en zette zijn headset die avond een uurtje af.
