Η Μαρία έψαχνε μόνο το αντηλιακό. Ήταν η πρώτη μέρα των διακοπών τους στη Σίφνο, και η ψάθινη τσάντα του Κώστα ήταν γεμάτη πετσέτες, άμμο και, στον πάτο, τυλιγμένο σε μια σακούλα, ένα φτηνό μαύρο κινητό.
Ο κωδικός ήταν η ημερομηνία γέννησης του Κώστα. Τα μηνύματα έφταναν πίσω οκτώ μήνες. Μια «Ρένα». Ξενοδοχεία στη Γλυφάδα. Λέξεις που ο Κώστας δεν της είχε πει ποτέ.
Το δείπνο
Δεν είπε τίποτα όλη τη μέρα. Το βράδυ, στην ταβέρνα στις Καμάρες, άφησε το κινητό δίπλα στο πιάτο του, ανάμεσα στη ρεβιθάδα και το κρασί.
Ο Κώστας χλόμιασε. Άρχισε να εξηγεί, να ζητάει συγγνώμη, να κλαίει. Η Μαρία έφαγε ήρεμα ως το τέλος.
«Δεν φεύγω», είπε μετά. «Θα ήταν πολύ εύκολο για σένα. Απόψε το τελειώνεις μαζί της, μπροστά μου. Κι αύριο το βράδυ θα με περιμένεις εδώ. Στο ίδιο τραπέζι.»
«Πού θα είσαι;»
«Θα δεις.»
Ο καπετάνιος
Ο Μανώλης είχε ένα ξύλινο καΐκι και πήγαινε τουρίστες στις παραλίες. Είχε φλερτάρει τη Μαρία από την πρώτη μέρα, με την αθώα αυθάδεια των νησιωτών. Εκείνη τον βρήκε στο λιμάνι το πρωί και του έκανε μια ερώτηση. Εκείνος χαμογέλασε.
Το βράδυ, η Μαρία φόρεσε ένα λευκό φόρεμα. Άφησε τον Κώστα στην ταβέρνα με μια καράφα κρασί και θέα στο λιμάνι. Από εκεί, εκείνος είδε τη γυναίκα του να ανεβαίνει στο καΐκι, να γελάει, να κάθεται στην πλώρη. Το είδε να βγαίνει από το λιμάνι και να χάνεται στο σκοτάδι.
Του έστειλε ένα μόνο μήνυμα: Μην κοιμηθείς.
Το λιμάνι
Το καΐκι γύρισε στις δύο. Η Μαρία κατέβηκε ξυπόλυτη, με το φόρεμα τσαλακωμένο και αλάτι στα μαλλιά. Ο Κώστας καθόταν ακόμα στο τραπέζι. Περίμενε θυμό στα μάτια του. Βρήκε κάτι εντελώς διαφορετικό: πόθο, γυμνό και άγριο.
«Πες μου», ψιθύρισε. «Όλα.»
Κάθισε δίπλα του και του τα είπε. Αργά. Όλα.
Το δεύτερο κινητό είναι στον βυθό του λιμανιού. Κάθε καλοκαίρι γυρίζουν στη Σίφνο. Ο Κώστας κλείνει πάντα το ίδιο τραπέζι στην ταβέρνα. Και η Μαρία πάντα φοράει το λευκό φόρεμα.
