Het briefje hing in de lift van de flat in Utrecht-Oost: Gezocht: iemand die precies doet wat hem gezegd wordt. Voor de planten. 9e verdieping, dakkas.
Joost was zevenendertig, net verhuisd, en las het drie dagen lang elke ochtend opnieuw. Op de vierde dag drukte hij op knop 9.
Mirjam
De kas was groter dan hij had verwacht: varens, citroenboompjes, orchideeën in rijen, alles keurig gelabeld. Tussen de planten stond een vrouw van een jaar of vijftig, in een linnen schort, met een snoeischaar in haar hand.
„Je bent laat”, zei ze, hoewel er geen tijd was afgesproken. „Kun je luisteren?”
„Ik denk het.”
„Denken is niet genoeg.”
Het schema
Ze gaf hem een gieter en een geplastificeerd schema. Welke plant hoeveel water. In welke volgorde. Met welke hand. Hij deed het, onhandig, en zij keek toe zonder iets te zeggen. Daarna liet ze hem alles opnieuw doen, omdat hij één varen had overgeslagen.
Pas toen ze tevreden was, gaf ze hem een tweede vel. Geen schema. Een lijst, met zijn naam erboven.
Wat je wilt. Wat nooit. Hoe ver. En onderaan, dik onderstreept: rood.
„Zeg je dat woord, dan ben ik gewoon de buurvrouw met de planten en drinken we thee. Zonder gedoe. Afgesproken?”
Hij vulde de lijst in, zittend op een omgekeerde bloempot. Zij las hem twee keer.
Groeien
Nu komt Joost elke dinsdag en vrijdag om acht uur. Eerst de planten, precies volgens schema. Daarna bepaalt Mirjam de rest van de avond: waar hij knielt tussen de varens, wanneer hij spreekt, hoe lang hij wacht. Ze raakt hem zelden aan. Een hand op zijn schouder, een vinger onder zijn kin. Het is genoeg om hem dagen bij te blijven. Wat er in de kas gebeurt, blijft tussen het glas.
Haar orchideeën bloeien als nooit tevoren. Hij ook, zegt ze soms, en dan lacht ze, en hij weet niet zeker of het een grap is.
