Claire en Tom waren acht jaar getrouwd toen Tom het eindelijk hardop zei.
Ze lagen op een zondagochtend in bed, de koffie werd koud, en hij was al een tijdje stil. Toen zei hij, starend naar het plafond: ‘Denk jij weleens aan andere mannen? Want… ik denk aan jou met andere mannen. En ik word er niet jaloers van. Ik ga je er juist meer door willen.’
Claire antwoordde lange tijd niet. Zo lang dat Tom zijn excuses begon aan te bieden.
‘Stop,’ zei ze, en ze draaide zich naar hem toe. ‘Ik ben niet boos. Ik denk na over hoe lang je dit al met je meedraagt.’
De regels
Ze praatten er drie maanden over. Niet elke dag – soms verdween het onderwerp weken – maar altijd eerlijk. Ze lazen over hotwife-relaties, over stellen die het hadden geprobeerd en stellen die er spijt van hadden. Ze schreven hun regels half als grap op de achterkant van een restaurantbonnetje en bewaarden dat daarna in Claires portemonnee.
- Er gebeurt niets als we het niet allebei op dat moment willen.
- Ieder van ons kan alles stoppen met één woord: ‘vuurtoren’.
- Tom is altijd in de buurt.
- Na afloop praten we. Altijd.
Ze kozen Barcelona omdat niemand hen daar kende.
De bar
De hotelbar was één en al gedempt licht en donker hout. Claire droeg de groene jurk waar Tom zo van hield en zat zoals afgesproken alleen aan de bar, terwijl Tom een tafeltje in de hoek nam met een boek dat hij niet las.
Het duurde twintig minuten. Hij heette Marc, een architect uit Lyon die voor een congres in de stad was, en hij was charmant op die ietwat theatrale manier van een man die weet dat hij charmant is. Claire lachte om zijn grappen. Eén keer raakte ze licht zijn arm aan. Om de paar minuten keek ze door de zaal naar Tom.
Tom had zijn vrouw nog nooit zo gezien: stralend, flirterig, volledig in controle. Zijn hart ging tekeer, en het was geen angst.
Toen Marc zich naar haar toe boog en vroeg of ze alleen was, glimlachte Claire en zei: ‘Nee. Mijn man zit daar. Hij kijkt graag hoe ik plezier heb.’
Marc keek naar Tom. Tom hief zijn glas. Marc moet nagegeven worden dat hij lachte: eerst verrast, toen nieuwsgierig.
Vuurtoren
Ze gingen samen naar boven, met z'n drieën. Marc was beleefd en voorzichtig, Claire bepaalde het tempo en Tom zat zoals afgesproken in de fauteuil bij het raam.
Wat er daarna gebeurde, was van hen, en het was niet helemaal wat een van beiden zich had voorgesteld. Een deel ervan was opwindend. Op een gegeven moment keek Claire over Marcs schouder naar haar man, en de blik op Toms gezicht – vol aanbidding, een beetje overweldigd – was het intiemste wat ze ooit had gezien.
En op een gegeven moment, veel later, zei Claire ‘vuurtoren’: niet omdat er iets mis was, maar omdat ze ineens alleen Tom wilde. Marc kuste haar hand, wenste hun allebei een goede nacht en vertrok. Tom stak de kamer in twee stappen over.
Daarna
Ze praatten tot vier uur 's ochtends, zoals beloofd. Over wat ze geweldig vonden, wat hen verraste, wat ze nooit meer zouden doen en wat misschien wel. Claire gaf toe dat ze de hele tijd zenuwachtig was geweest. Tom gaf toe dat hij precies één minuut jaloers was geweest, en dat dat daarna overging in iets warmers.
‘Zou je het nog eens doen?’ vroeg hij.
Claire dacht er eerlijk over na.
‘Misschien,’ zei ze. ‘Maar niet omdat jij het wilt. Omdat wij het willen.’
Het bonnetje met hun regels zit nog steeds in haar portemonnee, inmiddels zachter en een beetje gescheurd. Geen van beiden heeft voorgesteld het weg te gooien.
